Frequently Asked Questions (FAQ)

Apakah kesalahan yang dikenakan hukuman mati?

Walaupun hukuman mati boleh dikenakan bagi pelbagai kesalahan di Singapura (seperti melancarkan perang terhadap kerajaan), pada hakikatnya ia secara aktif digunakan untuk tiga kesalahan utama: pengedaran dadah, pembunuhan, dan kesalahan senjata api.

Majoriti besar individu yang dikenakan hukuman mati telah disabitkan kesalahan atas kesalahan dadah.

Terdapat berapa ramai individu yang sedang menunggu hukuman mati?

Kerajaan tidak menerbitkan jumlah individu yang sedang menunggu hukuman mati. Bagaimanapun, berdasarkan kajian TJC, kami percaya terdapat lebih 50 orang di sana. Setakat yang kami tahu, terdapat dua wanita yang sedang menunggu hukuman mati, manakala yang lain adalah lelaki. Tiga daripada mereka telah disabitkan kesalahan atas pembunuhan, manakala yang lain menerima hukuman mati atas kesalahan dadah.

Keadaan di penjara hukuman mati.

Tiada ketelusan rasmi mengenai keadaan di penjara hukuman mati. Apa yang diketahui oleh TJC telah dikumpulkan daripada maklumat yang diberikan oleh ahli keluarga individu yang sedang menunggu hukuman mati.

Menurut keluarga-keluarga ini, banduan tinggal di dalam sel pengasingan, di mana mereka berada selama kira-kira 23 jam sehari. Mereka dibenarkan keluar ke halaman selama satu jam sehari (pada hari bekerja dan bukan cuti umum). Semasa waktu ini, mereka masih diasingkan, dipisahkan oleh pembahagi jaring agar mereka tidak dapat melihat antara satu sama lain. Walaupun mereka boleh berkomunikasi dengan cara menjerit dari satu sel ke sel lain, atau bercakap melalui jaring, ini tidak selalunya mudah. Banduan hukuman mati hidup dalam keadaan pengasingan sosial yang melampau, terutamanya semasa pandemik apabila sebahagian daripada penjara dikenakan sekatan, dan apabila sempadan ditutup, menyebabkan keluarga dari luar Singapura tidak dapat datang melawat.

Tidak seperti banduan lain di Penjara Changi, banduan hukuman mati tidak dibenarkan menggunakan e-mel. Mereka dibenarkan menggunakan telefon selama 30 minit setiap minggu semasa pandemik, tetapi sekarang setelah sempadan dibuka semula, pihak penjara telah menghentikan panggilan telefon tersebut.

Apa yang berlaku apabila tarikh hukuman mati telah dijadualkan?

Banduan dan ahli keluarga hanya diberi notis tujuh hari sebelum hukuman mati dilaksanakan. (Semasa pandemik, keluarga Nagaenthran K Dharmalingam diberi notis 14 hari, mungkin bagi membolehkan mereka menguruskan perjalanan.)

Pada minggu terakhir ini, ahli keluarga dibenarkan melawat setiap hari pada waktu pagi dan petang. Mereka juga diberi peluang untuk membeli sehingga empat pasang pakaian untuk banduan bagi sesi fotografi yang akan diadakan beberapa hari sebelum hukuman mati dilaksanakan. Gambar-gambar ini akan diberikan kepada keluarga sama ada sejurus sebelum hukuman mati, atau apabila mereka menuntut dan mengenal pasti mayat selepas itu.

Siapa yang paling terkesan?

Seperti di negara lain yang melaksanakan hukuman mati, hukuman mati di Singapura secara tidak seimbang memberi kesan kepada golongan yang paling terpinggir dan kurang bernasib baik dalam masyarakat. Majoriti besar banduan yang sedang menunggu hukuman mati di Singapura adalah golongan minoriti etnik, yang datang dari latar belakang sosio-ekonomi yang sukar. Ramai di antara mereka telah mengalami kemiskinan, penderaan atau keadaan lain yang menjadikan mereka lebih terdedah berbanding kebanyakan orang lain kepada penggunaan dadah atau perdagangan dadah. Mereka adalah pengguna, penjual, atau penyeludup peringkat rendah, dan bukan "raja dadah" besar yang benar-benar meraih keuntungan lumayan daripada perdagangan dadah haram.

Bagaimana dengan kesan pencegahan?

Tiada bukti bahawa hukuman mati berfungsi lebih baik daripada hukuman lain dalam mencegah jenayah. Sebuah kajian yang membandingkan kadar pembunuhan di Hong Kong (tiada hukuman mati) dan Singapura (dengan hukuman mati) mendapati bahawa kadar pembunuhan adalah sangat serupa. Ini menunjukkan bahawa hukuman mati tidak lebih berkesan daripada pendekatan alternatif dalam mencegah pembunuhan.

Tiada bukti jelas yang menunjukkan bahawa hukuman mati dapat mencegah jenayah dadah. Menurut Pertubuhan Pengurangan Risiko Kemudaratan Antarabangsa (Harm Reduction International) bercakapmenterjemahkan dan membuktikan atau menyangkal nilai pencegahan undang-undang dadah adalah sangat sukar. Secara anekdot, seseorang boleh mengatakan bahawa undang-undang dadah yang keras tidak berkesan. Sebagai contoh, Iran mempunyai beberapa undang-undang dadah yang paling ketat di dunia, tetapi juga mempunyai kadar penggunaan dadah suntikan yang tinggi. Sweden tidak mempunyai hukuman mati, namun mempunyai kadar penggunaan dadah yang bermasalah yang secara perbandingan adalah rendah.

Walaupun kerajaan Singapura berulang kali menegaskan bahawa hukuman mati dapat mencegah jenayah berkaitan dadah, tiada bukti konkrit yang dapat membuktikan bahawa ini adalah benar. Sebuah tinjauan kerajaan yang sering dipetik mendapati bahawa majoriti responden percaya bahawa hukuman mati dapat mencegah jenayah berkaitan dadah, tetapi ini tidak sama dengan hukuman mati itu sendiri sebenarnya dapat mencegah perdagangan dadah.

Kerajaan Singapura sering kali menunjukkan bahaya yang boleh disebabkan oleh dadah sebagai justifikasi untuk hukuman mati dan polisi-polisi hukuman lain. Bukankah bahaya-bahaya ini merupakan sesuatu yang patut kita risaukan dan lakukan sesuatu?

Kami tidak menafikan bahawa dadah boleh membawa risiko dan menyebabkan bahaya, terutamanya jika seseorang mengalami kebergantungan kronik dan masalah terhadapnya. Walau bagaimanapun, kita juga perlu mempertimbangkan bahawa banyak bahaya—seperti mendapatkan dadah daripada sumber 'haram' yang tidak terkawal dan tidak boleh dipercayai, serta tidak mempunyai akses kepada perkhidmatan penjagaan kesihatan—disebabkan oleh peperangan dadah yang bersifat punitif, termasuk penggunaan hukuman mati. Jika tumpuan kita benar-benar pada kesihatan awam dan memastikan kesejahteraan setiap individu dalam masyarakat, maka kita seharusnya melihat kepada langkah-langkah pengurangan bahaya yang dapat memastikan keselamatan masyarakat, bukannya meminggirkan mereka ke pasaran gelap.

Beberapa masalah yang paling ketara dengan rejim hukuman mati di Singapura.

Kemungkinan sabitan dan pelaksanaan hukuman yang salah.

Seperti juga di setiap bidang kuasa yang mempunyai hukuman mati, risiko sabitan yang salah, yang seterusnya boleh membawa kepada pelaksanaan hukuman yang salah, adalah nyata dan wujud.

Baru-baru ini, Raj Kumar Aiyachami telah dibebaskan daripada hukuman mati oleh Mahkamah Rayuan.Raj pada asalnya dituduh mengedar kanabis. Secara kebetulan, dia bertemu dengan seorang lelaki lain bernama Mark semasa di penjara, dan menyedari bahawa terdapat kes tersilap hantar: Mark yang memesan kanabis, manakala Raj telah memesan tembakau yang dicampur bahan kimia yang dipanggil 'Butterfly'. Mark memberikan keterangan untuk pembelaan Raj; walaupun hakim perbicaraan tidak mempercayai mereka, Mahkamah Rayuan tidak bersetuju dengan keputusan hakim perbicaraan tersebut.

Bayangkan jika Raj tidak bertemu dengan Mark secara kebetulan — dengan klausa anggapan (presumption clauses) di bawah Akta Dadah Berbahaya yang sedang berkuat kuasa (lihat di bawah), dia mungkin masih berada di penjara dan boleh jadi telah dihukum mati!

Dia bukan satu-satunya yang terselamat daripada hukuman mati: pada tahun 2020, Mahkamah Rayuan telah menyemak semula keputusannya dan mengetepikan hukuman mati Gobi Avedian.Pada ketika itu, Gobi telah pun kehabisan semua saluran undang-undang biasa dan rayuan pengampunannya kepada Presiden juga telah ditolak. Sekiranya bukan kerana seorang peguam tampil ke hadapan untuk memfailkan permohonan di peringkat akhir — satu langkah yang jarang dan sukar — Gobi mungkin sudah dihukum mati.

Hukuman mati mandatori

Hukuman mati mandatori bermaksud jika seseorang didapati bersalah atas kesalahan tersebut, satu-satunya hukuman yang boleh dijatuhkan oleh hakim ialah hukuman mati. Tiada pengurangan hukuman, dan hakim tidak mempunyai budi bicara untuk memutuskan hukuman berdasarkan butiran khusus kes di hadapan mereka.

Hukuman mati mandatori terpakai kepada Seksyen 300(a) Kanun Keseksaan (pembunuhan yang disengajakan), dan juga kepada Akta Dadah Berbahaya, jika seseorang disabitkan kesalahan mengedar melebihi jumlah bahan terkawal yang tertentu. Jumlah tersebut berbeza mengikut jenis dadah; contohnya, ambang untuk heroin adalah 15g, dan untuk kanabis adalah 500g.

Klausa anggapan

Akta Dadah Berbahaya mengandungi klausa anggapan yang boleh menyukarkan seseorang untuk membuktikan bahawa mereka tidak bersalah. Sekiranya seseorang ditangkap dengan dadah, undang-undang menganggap bahawa mereka tahu jenis dadah yang mereka miliki. Jika jumlah dadah itu melebihi jumlah yang ditetapkan, ia diandaikan bahawa mereka memilikinya untuk tujuan pengedaran. Dan jika jumlah itu mencapai ambang hukuman mati, maka hukuman mati mandatori akan dikenakan (melainkan kriteria yang sangat spesifik dipenuhi). Ini pada dasarnya membalikkan beban pembuktian, meletakkannya di bahu tertuduh dan bukannya pihak pendakwaan.

Sistem Sijil Bantuan Substantif

Di bawah Akta Dadah Berbahaya, mahkamah hanya boleh memilih untuk menjatuhkan hukuman penjara seumur hidup (dengan sebatan, jika pesalah itu lelaki dan tidak mengalami 'kelainan minda') dan bukannya hukuman mati, jika mereka memenuhi kriteria yang ketat:

Peranan mereka hanyalah sebagai 'kurir' (pembawa dadah), dan

Mereka telah menerima Sijil Bantuan Substantif kerana membantu secara substantif para penyiasat dalam mengganggu aktiviti pengedaran dadah, atau

Mereka mengalami 'kelainan minda' yang mempengaruhi tanggungjawab mental mereka terhadap perbuatan itu.

Sijil tersebut dikeluarkan oleh pihak pendakwaan, melalui rundingan dengan Biro Narkotik Pusat (CNB). Walau bagaimanapun, terdapat sedikit ketelusan tentang bagaimana mereka memutuskan sama ada untuk mengeluarkan Sijil tersebut dalam setiap kes. Sebagai contoh, dalam kes Pannir Selvam Pranthaman, diakui bahawa dia telah bercakap benar dan bekerjasama dengan polis, tetapi polis mendakwa mereka sudah tahu maklumat yang dikongsinya, dan oleh itu tidak perlu menggunakan maklumat yang diberikannya. Disebabkan oleh keadaan yang di luar kawalannya, Pannir tidak diberikan Sijil, dan dia kekal di penjara menunggu hukuman mati hari ini.

Secara terus terang, Sijil Bantuan Substantif adalah satu sistem di mana hanya orang yang 'berguna' kepada pihak berkuasa — dalam cara yang ditentukan oleh pihak berkuasa — diberikan peluang untuk terus hidup.

Bagaimana pula dengan pembunuh? Bukankah kita patut ada hukuman mati untuk pembunuh?

Apabila kita mendengar tentang jenayah yang kejam dan ganas, kita sering berasa marah dan ingin membalas dendam. Walau bagaimanapun, kita tidak seharusnya menganggap keinginan ini sebagai keadilan, atau membayangkan bahawa dendam boleh memulihkan kerosakan yang telah berlaku. Hukuman mati bukan sahaja tidak memulihkan pesalah, malah ia juga tidak memberikan pampasan atau penjagaan kepada mangsa yang telah menderita. Selalunya, kewujudan hukuman mati memberikan masyarakat tanggapan bahawa "keadilan" telah ditegakkan, dan kita semua teruskan hidup tanpa benar-benar memberi perhatian kepada keperluan mangsa

Saya tidak pasti sama ada kita patut mengikut "pengaruh Barat" dan tekanan untuk menghapuskan hukuman mati…

Tiada apa-apa yang "Barat" mengenai penghapusan hukuman mati. Hukuman mati kehakiman seperti yang kita kenali hari ini diperkenalkan oleh pentadbiran kolonial British. Konsep "perang terhadap dadah" mempunyai asal-usul Amerika, dimulakan oleh Presiden Richard Nixon dan didesak oleh AS kepada negara-negara lain di seluruh dunia, melalui institusi antarabangsa seperti Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu. Sejarah rejim hukuman mati kita sekarang terikat dengan "cara-cara Barat" itu. Dalam banyak budaya pribumi di seluruh Asia, dadah telah digunakan secara keagamaan, perubatan, dan rekreasi. Jika Singapura mahu menolak "pengaruh Barat", menghapuskan hukuman mati untuk kesalahan dadah akan menjadi permulaan yang baik.